1397/10/28 |
11:20 |
شناسه خبر: 43037

«اقیانوس آرام» و اصالت بخشیدن به نوجوانان

اما بهانه این یادداشت برنامه ای است به نام «اقیانوس آرام» محصول مرکز کودک و نوجوان سازمان هنری رسانه ای اوج که مدتی است از شبکه دو سیما درحال پخش است و نور امیدی را در عرصه برنامه سازی نوجوان روشن کرد

یادداشت رسیده – مهدی رحمتی


شکی نیست که با پیشرفت ارتباطات و ظهور شبکه های اجتماعی چند رسانه ای از اقتدار تلویزیون جمهوری اسلامی ایران و آن یکه تازی دهه شصت و هفتاد کاسته شده است. دورانی که مردم کوچه و بازار و به خصوص جوان ها و نوجوان ها تفریحی دلپذیرتر از تلویزیون و زل زدن به این جعبه جادویی نداشتند و آن برنامه ها امروز به نوستالژی ماندگار دو نسل تبدیل شده است. برنامه هایی که در اکثر موارد نه به دلیل کیفیت بالا و نوآوری آثار تولید شده بلکه به دلیل بی رقیب بودن و تک صدایی در آن دوره ماندگار شده اند.
یکی از مهمترین مخاطبیانی که در آن دوره برنامه برای آنها تولید می شد؛ نوجوان ها بودند؛ نوجوانانی که با دنیای پیرامون خود کمترین ارتباط را داشتند و یگانه منجی آن ها تلویزیون بود. اما با انقلاب ارتباطات و ظهور اینترنت و رسانه های غیررسمی دنیای جدیدی پیش روی این مخاطب مهم تلویزیون باز شد؛ دنیایی که وسعت آن به مراتب پهناورتر و جذاب تر از رویکرد رسمی، خشک و تادیب گونه برنامه های نوجوانانه تلویزیون بود و جایگزین ها یکی پس از دیگری پا به عرصه وجود گذاشتند.
در این میان تلویزیون و مدیریت آن که همچنان در اندیشه بی رقیب بودن روز به روز از مخاطب خود فاصله گرفت و با ریزش شدید مخاطب مواجه شد. رسانه ای که نه تولیدکننده جدیدی در این عرصه تربیت کرد و نه به فکر خلاقیت و حفظ مهمترین مخاطب خود بود و حتی متوجه این خطر هم نشد. با ریزش مخاطب نوجوان برنامه سازی برای این قشر روز به روز به محاق رفت و یکی از جدی ترین مخاطبان سیما از سبد تولید سیما خارج شد و از ترکیب نامربوط «کودک و نوجوان» فقط کودکش ماند و برنامه های کودکان به نوجوانان تحمیل شد.
اما بهانه این یادداشت برنامه ای است به نام «اقیانوس آرام» محصول مرکز کودک و نوجوان سازمان هنری رسانه ای اوج که مدتی است از شبکه دو سیما درحال پخش است و نور امیدی را در عرصه برنامه سازی نوجوان روشن کرده است. مرکزی که شعار خود را «قابل اعتماد بودن نوجوانان» قرار داده و با درک تاریخی و زمانمند و با ماهیتی نوجوانانه برنامه ای تولید کرده است که به جهان ذهنی و اجتماعی نوجوانان این نسل بسیار نزدیک است و دغدغه ها و نیازهای آنان را از زبان خودشان مطرح می کند.
مشارکت نوجوانان در تولید برنامه، حذف مجری و اجرای برنامه توسط ۲۴ نوجوان و ساخت تیتراژ توسط آنان و حضور میهمانان نوجوان و کسانی که نوجوانی موفقی داشته اند؛ همه نشان از عمل به شعار قابل اعتماد بودن نوجوانان است. تمهیدی که در لحن و رویکرد روایت گونه این برنامه هم مشهود است و نوجوان امروز راحت تر می تواند با برنامه همذات پنداری و همدلی کند و به جای نصیحت از تجربیات زیسته افراد موفق در اقشار مختلف برخوردار می شوند. در واقع نوجوانان به واسطه این برنامه امکان مواجه با شخصیت های محبوب خود را پیدا می کنند تا با پرسش و گفتگو مسیری را برای رسیدن به موفقیت برای خود ترسیم کنند. مسیری که به واسطه تنوع روایت ها قابل الگوبرداری و تلفیق است.
اتفاق ویژه تر این برنامه این است که روایت ها فقط مختص افرد مشهور و نخبه نیست؛ بلکه با مسیر و نوع مواجه سر و کار دارد و گاهی میهمان آن یک نوجوان معمولی است که با شناخت توانمندی خود در این دوره توانسته است از یک بحران یا چالش مخاطره آمیزی به سلامت عبور کند.
اقیانوس آرام تا اینجا نشان داده برنامه دغدغه مندی است که صرفا برای اینکه رده سنی نوجوانان هم صاحب برنامه ای تلویزیونی باشد ساخته نشده بلکه تلاش می کند در میان دعواهای سیاسی و منازعات اجتماعی با چشم باز نوجوان ها را ببیند، دغدغه ی آن ها را بر صفحه ی تلویزیون نشان دهد و از همه مهم تر به ظهور و حضور آن ها اصالت و رسمیت بخشد.

https://banifilm.ir/اقیانوس-آرام-و-اصالت-بخشیدن-به-نوجوا/

ارسال نظر
captcha